Yirmi sözcük. Bir uygarlığın düşünme biçimi.

Hint düşüncesinde karma, her eylemin bir nedeni harekete geçirdiği ilkesidir — karakteri, koşulları ve geleceği şekillendirir; bunu bir ceza olarak değil, doğal bir sonuç olarak yapar.

Dharma, kişinin doğasına, rolüne ve bağlamına uygun doğru eylem fikridir — sabit bir kurallar kitabından çok bir pusulaya benzer ve bir hükümdar, bir ebeveyn ya da arayış içindeki biri için farklı görünür.

Bir fitness pratiği haline gelmeden çok önce yoga, nefes, zihin, etik ve dikkat üzerine kurulu bir disiplinler bütününe verilen addı; amacı bireyi kendisinden daha büyük bir şeyle birleştirmekti.

Mantra, odaklanmış bir tekrarla kullanılan bir ses, sözcük ya da ifadedir — büyülü bir formül olarak değil, ritmi ve anlamıyla zihni sakinleştirdiği için değer görür.

Dhyana, sürdürülen ve odaklanmış dikkati tanımlar — Hint geleneklerinin zihni gözlemlemek ve eğitmek için geliştirdiği daha geniş bir uygulamalar haritasındaki bir aşamadır.

Moksha, kurtuluş fikrine verilen addır — tekrarlanan deneyim döngülerinden ve kurgulanmış benliğin sınırlılıklarından özgürleşmedir.

Atman, en içteki benliğe işaret eder — Hint felsefesinin merkezindeki bir soruyu barındırır: değişebilen her şey ortadan kaldırıldığında geriye ne kalır?

Brahman, tüm görünüşlerin ardındaki tek ve temel gerçeklik kavramıdır — Upanişadlar'daki en eski felsefi sorgulamalardan bazılarının konusudur.

Ahimsa, düşüncede, sözde ve eylemde zarar vermeme ilkesidir — daha sonra şiddetsiz direnişe dayalı değişim hareketlerini şekillendiren bir değerdir.

Bhakti, adanmışlık yoludur — kutsala duyulan sevgiyi ve teslimiyeti bir bilme biçimi olarak görür; yalnızca ritüel ya da felsefe üzerine kurulu yollardan farklıdır.

Seva, karşılık beklemeden sunulan hizmettir — kişisel çıkar için değil, kendi başına anlamlı olduğu için yapılan eylemdir.

Samsara, birçok Hint geleneğinin anlaşılması ve nihayetinde aşılması gereken bir hal olarak gördüğü doğum, değişim ve yeniden doğuş döngüsünü tanımlar.

Om, Hint geleneğinde temel bir ses olarak kabul edilir — üç bileşeni ve ardından gelen sessizlik, bilincin kendisinin bir haritası olarak okunur.

Namaste, harfi harfine "Sana eğiliyorum" anlamına gelir — özünde, sadece bir jestten çok, karşındaki kişiyi tanıma anlamı taşıyan bir selamlamadır.

"Tekerlek" anlamına gelen chakra, klasik yoga anatomisindeki enerji merkezlerini tanımlar — günümüzün popüler yorumlarının çoğundan farklı, belirli bir geleneksel çerçeveye sahip bir kavramdır.

Ayurveda, Hindistan'ın geleneksel tıp sistemidir — kişinin kendine özgü yapısı ve dengesi etrafında kurulmuş bir beslenme, bitkisel tedavi ve yaşam tarzı çerçevesidir.

Bhagavad Gita, görev, eylem ve benlik üzerine bir diyalogdur — felsefeyi soyut bir teori olarak değil, gerçek bir kararla karşı karşıya kalan bir kişiye verilen öğüt olarak sunar.

Upanişadlar, benliğin ve gerçekliğin doğasını diyalog ve sorgulama yoluyla araştıran metinler bütünüdür — dünyanın en eski felsefi yazılarından biridir.

Ramayana, Rama'nın hikâyesi üzerinden görev, sadakat ve doğru eylemi ele alan bir destandır — etiği doktrin yoluyla değil, anlatı yoluyla öğretir.

Panchatantra, pratik bilgelik ve devlet yönetimi öğretmek üzere kurgulanmış hayvan masallarından oluşan bir derlemedir — dünya edebiyatının en çok çevrilen metinlerinden biridir.