Dalawampung salita. Isang paraan ng pag-iisip ng isang sibilisasyon.

Sa pananaw ng Indian, ang karma ay ang prinsipyong bawat kilos ay nagsisimula ng tsuga ng sanhi — humuhubog ito sa pagkatao, sa kalagayan, at sa kinabukasan, hindi bilang parusa kundi bilang natural na bunga.

Ang dharma ay ang ideya ng tamang kilos na angkop sa likas-katangian, tungkulin, at sitwasyon ng isang tao — mas parang compass kaysa sa nakapirming batas, iba ang itsura nito para sa isang pinuno, isang magulang, o isang naghahanap ng katotohanan.

Bago pa ito naging isang fitness practice, tinukoy ng yoga ang isang pamilya ng mga disiplina — ng paghinga, ng isip, ng etika, at ng atensyon — na naglalayong pagsamahin ang indibidwal sa isang bagay na mas malaki.

Ang mantra ay isang tunog, salita, o parirala na inuulit nang may konsentrasyon — pinahahalagahan dahil pinapatatag ng ritmo at kahulugan nito ang isip, hindi bilang isang mahiwagang pormula.

Inilalarawan ng dhyana ang matagal at nakatuong pagtutuon ng pansin — isang yugto sa mas malawak na balangkas ng mga kasanayang binuo ng mga tradisyong Indian para pagmasdan at sanayin ang isip.

Tinutukoy ng moksha ang ideya ng ganap na paglaya — ang pagpapalaya mula sa paulit-ulit na siklo ng karanasan at mula sa mga limitasyon ng gawa-gawang sarili.

Tumutukoy ang atman sa pinakamalalim na sarili — isang tanong na nasa gitna ng pilosopiyang Indian: ano ang natitira kapag inalis ang lahat ng bagay na nagbabago?

Ang Brahman ay ang konsepto ng iisang saligang katotohanan sa likod ng lahat ng anyo — paksa ng ilan sa pinakamatandang pilosopikal na pagsisiyasat sa mga Upanishad.

Ang ahimsa ay ang prinsipyo ng hindi paninira o pananakit — sa isip, sa salita, at sa gawa — isang halagahing kalaunan ay humubog sa mga kilusan para sa pagbabago na nakabatay sa mapayapang paglaban.

Ang bhakti ay ang landas ng debosyon — pag-ibig at pagsuko sa banal bilang paraan ng pagkakaalam, naiiba sa mga landas na nakabatay lamang sa ritwal o pilosopiya.

Ang seva ay paglilingkod na ibinibigay nang walang inaasahang kapalit — kilos na ginagawa para sa sarili nitong kabutihan sa halip na para sa personal na pakinabang.

Inilalarawan ng samsara ang siklo ng kapanganakan, pagbabago, at muling pagkabuhay na itinuturing ng maraming tradisyong Indian bilang kalagayang dapat unawain — at sa huli ay lampasan.

Ang Om ay itinuturing na isang saligang tunog sa tradisyong Indian — ang tatlong bahagi nito at ang katahimikang sumusunod sa mga ito ay binabasa bilang isang mapa ng kamalayan mismo.

Ang literal na kahulugan ng namaste ay "yumuyuko ako sa iyo" — isang pagbati na, sa kaibuturan, ay pagkilala sa kapwa tao at hindi lamang isang senyas.

Ang chakra, na nangangahulugang "gulong," ay naglalarawan ng mga sentro ng enerhiya sa klasikal na yogic anatomy — isang konseptong may tiyak na tradisyonal na balangkas, naiiba sa marami sa mga popular na interpretasyon ngayon.

Ang Ayurveda ay ang tradisyonal na sistema ng medisina ng India — isang balangkas ng diyeta, halamang gamot, at pamumuhay na binuo batay sa indibidwal na konstitusyon at balanse.

Ang Bhagavad Gita ay isang diyalogo tungkol sa tungkulin, kilos, at sarili — pilosopiyang inihatid hindi bilang abstraktong teorya kundi bilang payo para sa isang taong humaharap sa tunay na desisyon.

Ang mga Upanishad ay isang koleksyon ng mga tekstong sumusuri sa katangian ng sarili at katotohanan sa pamamagitan ng diyalogo at pagsisiyasat — kabilang sa pinakaunang panitikang pilosopikal sa daigdig.

Ang Ramayana ay isang epiko na sumusuri sa tungkulin, katapatan, at tamang kilos sa pamamagitan ng kuwento ni Rama — moralidad na itinuturo sa pamamagitan ng salaysay sa halip na doktrina.

Ang Panchatantra ay isang koleksyon ng mga pabulang hayop na ginawa upang magturo ng praktikal na karunungan at sining ng pamamahala — isa sa pinakamalawak na isinaling teksto sa panitikang pandaigdig.